O μικρός Κολόμβος μας πείνασε πάλι.

Στην ζωή μαθαίνεις δύο ισορροπίες.

Μια, την κλασσική
αναπόφευκτα
μπουσούλημα, μασούλημα
κούνια, περίχωρα
και πάλι πίσω.

Δε πα ν' ακούς την βροχή
ψηλαφείς την μοκέτα.

Και μια, ισορροπώντας τα χτυπήματα

όρθιος

ψηλαφώντας κορμιά

μήπως η ανάσα μυρίσει ουρανό

έστω για λίγο.

Όρθιος
πατώντας σε κορμούς
πάνω στ' αφρισμένο ποτάμι
είτε κυλάς, είτε διασχίζεις.

Πλέον κούνια δε παίζει
ελπίζω.

Ηρέμησε.

Μην ψάχνεις στις τσέπες σου μολύβι

για τα μαθήματα που σου μιλώ εγώ

δεν χρειάζεσαι τετράδιο.

Την φωτιά δεν την μαθαίνεις φίλε μου

σε καίει πάντα σαν την πρώτη φορά.
Αλίμονο.

Επισκέπτης από την Οδυσσό

Ήρθε σπίτι μου ο Μαγιακόφσκι

_τελευταία η Οδυσσός τον τσάκισε μου είπε_

και μου έφερε πεσκέσι, τι άλλο

μια Σφήνα

Δεν ήταν όμως Κόκκινη

αλλά πλαστική, παρδάλω και made in China

"σου ορκίζομαι ότι όταν την παρήγγειλα απ' το ίντερνετ αλλιώς την έδειχνε"

είπε καθώς σκούπιζε με ένα μαντήλι το μέτωπό του

Δεν πειράζει, η πρόθεση μετράει
νομίζω.

Τελικά με βόλεψε μια χαρά
άλλωστε

εκτός από το μαύρο των ματιών σου

δεν είναι καιρός για μονοχρωμίες.

Είναι και αυτόματη
καρφώνεται μόνη της όπου πρέπει

βρίσκει στόχο και εκτοξεύεται
κορμί

με τεχνολογία έξυπνης βόμβας
και τσιπ εντοπισμού αντίφασης

Τρυπά τους κροτάφους

κατά την κατάδυση σε αραχνιασμένα μπιτς και μπάητς

ξεχασμένων ηλεκτρονικών συσκευών

κινητών

στιγμών
εαυτών

Σωστικές λέμβοι μέχρι τον απομαγνητισμό.

Χρονοκάψουλες με ημερομηνία λήξης.

Σφηνώνει
στο λαρύγγι
_είναι και αδιάβροχη!_
νυχτερινός σηματοδότης λέξεων
σε καθεστώς ανταρτοπολέμου

Καθώς μάταια ιχηλατώ τους τένοντές σου
χώνεται
ανάμεσα στα δόντια

δάγκωνε δάγκωνε δάγκωνε δάγκωνε!

βοηθάει λέει το εγχειρίδιο χρήσης

στην συντήρηση

της συσκευής
ή του χρήστη

άγνωστο.

Μπαίνει ανάμεσα σε μένα
και εμένα

άνθρωπος-ρήγμα

ποτέ ολόκληρος

_μα τι πρωτότυπο!_

Τελευταία χρήση του όμως

πριν γράψω κριτική για αυτό το προϊόν

θα είναι η εξής:

Θα την ξεριζώσω από όποιο μέρος του σώματος μου

τυχαίνει να γευματίζει εκείνη την στιγμή

και κατά το Βουλγαρικό έθιμο των κυνηγών Βαμπίρ
θα την καρφώσω στην καρδιά

ένας βρυκόλακας ολοκληρωμένης διαχείρισης
ζόμπι αυτοτροφοδοτούμενο

πίνει όσο αίμα του έχει μείνει

τρώει τις δικές του σάρκεςπασιφιστής
τέλειος

ένα θηρίο

με εύκολες οδηγίες συναρμολόγησης στο σπίτι
και μηδενικό οικολογικό αποτύπωμα.

Πριν ακόμα και από αυτό όμως

έτσι όπως η Σφήνα σφηνώνει σφηνωδώς και ανάμεσά μας

θα την πάρω στα χέρια μου

θα την καρφώσω στον ουρανό

_έγδαρα λίγο τις κορφές των δέντρων, συγγνώμη_

λίγο κάτω από το Φεγγάρι

οι απαραίτητες μανούβρες

μοχλός

_το Φεγγάρι άρχισε να ξεκολλάει, να!_

και θα κυλήσει στο στήθος σου.

Δώσε λίγα χαλικάκια για τον καλεσμένο μου
το υπόλοιπο κράτα το.
 

Για την ώρα αφήνω την σφήνα στη θέση της

να που έγινε και σκάλα, 

_5 αστέρια θα του βάλω_

αργότερα ίσως ανέβω να ρίξω μια ματιά

να δω από που 

το Φεγγάρι κοίταζε

αν θες ανέβα και εσύ

να είστε δύο.

P.S.: Contains product placement.

Με απλώσαν να στεγνώξω

Τεντωμένος
στις στιγμές

ένας αφύσικος

αυτοπαρατηρούμενος φάρος

ψάχνοντας βλέμματα
θαλασσόλυκων;
γυρίζει
γύρω γύρω
γύρω γύρω

Όταν καταλάβει ότι με την περιστροφή του
τρύπησε το ίδιο τ' ακρωτήρι του
είναι πια αργά

με την τελευταία αχτίδα του πιάνει
πριν χαθεί

μια πυτζάμα Disney κάποιου πιτσιρικά
που αντί να απλώνεται στο κρεβάτι

την τεντώνει ο τυφώνας

και ο Μίκυ χαμογελά
όπως πάντα χαμογελά
και κοιτάει το Μάτι

καθώς εισχωρεί μέσα του

Με το χαμόγελοοοό στα χείλη...

Τα χείλη είναι αλήθεια θέλουν λίγο δουλειά ακόμη

να μάθουν να χαμογελούν σωστά

και όταν πρέπει

να φιλούν δυνατά

όχι να δαγκώνουν

να λένε αυτό που θέλουν

αδίστακτα

Σε σένα.
Σε όλους

Αλλά σε σένα πιό πολύ.

Να εκτοξεύουν τις λέξεις ακριβώς με την κατάλληλη δύναμη

υπό την κατάλληλη γωνία

καμπυλωτά
ώστε να υπεροπηδούν τα εμπόδια
και να προσκρούουν εκεί που θέλω

Μην φοβάσαι αναγνώστη μου

δεν θα σπουδάσω στην σχολή πυροβολικού

όπως ο Ναπολέοντας

δεν μιλάμε για όπλα εδώ
αλλά για λόγια

για τον αντίχειρα του Καίσαρα δηλαδή.

Τι έλεγα;

Όλα θέλουν δουλειά

σμίλεμα φλύδα την φλύδα

άλλωστε έχω μια υποψία

πως είμαι όντως από μάρμαρο

Κάθε χρονιά

μια σφυριά στο καλέμι
και όταν τελειώσω το έργο

άντε πάλι απ' την αρχή
την φορά αυτήν με τα μάτια κλειστά.

Να δω, ποιό θα βγεί καλύτερο.

Terms and Conditions may apply: Παρασκευάστηκε σε εργοστάσιο που χρησιμοποιεί σόγια, αυγό, ξηρούς καρπούς και τυφλότητα. Σε περίπτωση που στο προιόν που κρατάτε στα χέρια σας βρείτε ίχνη τυφλότητας, παρά τους ισχυρισμούς του συγγραφέα πως στην πρώτη του Διαμόρφωση είχε τα μάτια του ανοιχτά, καλείστε να το επιστρέψετε στο κατάστημα που το πήρατε και να επικοινωνήσετε στην 24ωρη γραμμή Ά.μεσης Β.οήθειας Α.πογοητευμένων Σ.υγγραφοκαταβροχθιστών 11835.

Η "ποίηση μου"

Η ποίηση μου

χτύπος ρολογιού
στο δώδεκα παρά πέντε της Αυτοκρατορίας

πάντα, πριν δύσει
μια Μεγάλη Προδοσία
δείκτες προτεταμένοι

γρήγοροι τυφεκισμοί

_ανθρωπιστική κηδεία δια τους ενόχους_

η έμπνευση μου

η πιο μισητή καλεσμένη

μάνα να με ταϊζει δηλητήριο

και 'γω βυζανιάρικο μωρό

με δόντια απαίδευτα

μάτια μυωπικά

και χέρια που πασχίζουν
 
η μικρή αναγνώριση των λίγων ανθρώπων

στο ότι βάζω τις λέξεις έτσι και όχι αλλιώς

ερωμένη από πριονίδι

στεγνή

φιλάω
δαγκώνω

με πνίγει

την φτύνω

για να την αναζητήσω ξανά

οι λέξεις μου

σύστημα ελεγχόμενης ατμόσφαιρας

μονοθέσιας σωσίβιας λέμβου

χαμένης στα βάθη του διαστήματος

αγιασμός στην Πανηγυρική Θεία Λειτουργία

της απουσίας μου

Θέλω να ζήσω
χωρίς την ποίησή μου

χωρίς την ανάγκη της

να την διαμελίσω με τα νύχια μου

το σώμα της τροφή στην πυρκαγιά

οι στάχτες λίπασμα στις νερατζιές στα πεζοδρόμια
μα τα κουρέλια της, κρυφά, θα τα φυλώ σ' ένα συρτάρι.

Υπογράφω το συμβόλαιο θανάτου της.
Άλλωστε δεν παρατηρήθηκε ποτέ
έλλειψη εκτελεστών.

Η αυτή ή εγώ.

Ανακωχή

Όταν ο Υπουργός των Εξωτερικών συναντήθηκε

με τον Ομόλογό του

συμφώνησαν
ότι το κρέας
είναι ψάρι

ότι με το μπαρούτι απ' τους όλμους

πασπαλίζουμε τους κουραμπιέδες

ότι τα χέρια που απλώνουν στον άλλον τα βράδια
είναι pop-up windows

_πετάγoνται_τα_κλείνεις_

Τελικά όλα ήταν μικρές παρεξηγήσεις
μεταξύ φίλων.

Δεν έγινε τίποτα.

Και αν έγινε, έγινε ποτέ.

Βγάλαν το χαρτί 110g

για τις απαραίτητες υπογραφές των συνθηκών

λαδόκολλα (στα μη τηλεοπτικά πλάνα)
για να μη λερώσουν τα καλά τραπεζομάντηλα

και βουρ στο φαϊ.

Κάθισα στο τραπέζι

πριν με μπουκώσουν με ψάρι

και νιώσω να πλευρά μου να με ξεσχίζουν

γίναν καβούρι, πλαγιοπερπατούν

ψέλισσα

"τουλάχιστον να τιμήσουμε τους νεκρούς μας..."

"Εσείς αγαπητέ, έχετε πληγές από μάχες που δεν έγιναν ποτέ".

Έφυγα.

Το στόμα στεγνό.

Ακριβως οπως ο διψασμένος
και όχι μόνο στην Έρημο
αφηνει λιγο νερο στο τελευταίο του μπουκάλι

παρόλο που διψά ακόμα

και η επόμενη γουλιά δεν θα ναι τίποτα

έτσι και εγώ αρνούμαι

να στραγγίξω το δηλητήριο

μέχρι τον πάτο

αφήνω λίγο μήπως και γλυκάνει...

Η αρκτική μεταλλική φωνή των ονείρων

μόλις κλείνουν τα μάτια μου

πηγαδι γεμάτο και παγωμένο

τακτικές βουτιές

πριν καν έρθει ο Χειμώνας...

Ήρωες, κρυώνουμε
όπως και εσείς

Πεινάμε

όπως και εσείς

Αγαπάμε

και αγαπάμε που αγαπάμε

και ας το καταριόμαστε

Ήρωες, μην είστε ήρωες

Ήρωες, φέρτε πίσω το ζεστό νερό.

 

("Ήρωες", φέρτε πίσω το ζεστό νερό-Κίεβο, 2014.

Οι κάτοικοι του Κιέβου δεν θα έχουν ζεστό νερό τουλάχιστον μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου λόγω της επιλογής της πολιτικής ηγεσίας να κόψει το φυσικό αέριο προκειμένου να χρηματοδοτήσει τις πολεμικές της επιχειρήσεις)

Post Roof Tavern Birthday Song (i think...)

A little incomprehensible
leaf with a creative spin
a little bayonet in reality's skin
although really comfortable in friendship's kin!
 
We had it all
someone to fall in love
a pal who'd always pour some more
a Saint to warn us about the Fall
an oddball to wish us, "SOD YOU ALL!"

(here comes the historic part now...)

The birthday of the King
this same old story of yours
envies the sparkling
of our eyes
and souls

Was it real? Was it ghost?
It was to good for burial by Time's permafrost... 

I saw the miracles, the Spring of All
Well, stop it, we weren't even on a roll!  

Γιατί μας αρέσουν τα μαξιλάρια από φύκια;

Tίποτα δεν μπορεί μόνο του.

το νερό χρειάζεται τον άνθρακα

για να σμιλεύσει το κορμί

και για να ριζώσει μέσα του ψυχή

το κορμί θέλει το χάδι

εγώ

για να ριζώσω στη γη

για να υπάρξω για καιρό

χρειάζομαι να σπάσω το κουκούτσι

του μικρού αναστεναγμού σου

 της αδύνατης να εκφραστεί αγάπης

και να κατεβάσω την ψύχα

με λίγη βότκα και ένα κλωναράκι μέντα

ενώ κρατώ τα χέρια σου

να βρω την τετράγωνη λευκή πέτρα

που πάνω της καίει η πυροστιά μου
για σένα

για όλα

να την καθαρίσω από τα κάρβουνα

να την αφήσω να κρυώσει

και να την κάνω προσκεφάλι μου για την νύχτα που έρχεται

ξέροντας πως το επόμενο πρωί, πάλι πυρωμένη θα 'ναι.

Χρειάζομαι το ακίνητο
το μάτι του κυκλώνα

Χρειάζομαι το ιερό
αυτό που στα Γεγονότα
συγκροτεί το Πάθος
και αποτελεί κρυμμένη του διάσταση
η σπονδυλική στήλη της φλόγας μου
η πολυτιμότητα της Φωνής του άλλου
του Προσώπου του
της ύπαρξής του
ανεξάρτητα απ' τις ερωτήσεις
και τις απαντήσεις

Η αίσθηση ότι ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο
ξέρω κάθε ακρωτήρι
κάθε φθινόπωρο
κάθε κολλάζ υπόγιας διάβασης απο άσχετες αφίσες η_μια_πανω_στην_άλλη
κάθε παιδικό καληνύχτα
είμαι όλος ο κόσμος
θέλω να συντριβώ στον άλλον
και όμως δεν μπορώ να κουνηθώ
πέρα από το διάστημα που ορίζουν
οι μικρές πιρόγες των ποδιών μου
και ούτε με νοιάζει κιόλας
γιατί έστω και για λίγο είδα κάτι πιο μεγάλο
πιο ωραίο και διαρκές

και ας ξέρω ότι μετά από λίγα δευτερόλεπτα θα έχει χαθεί
οι νευρώνες, οι αναγωγές, θα κάνουν τη δουλειά τους
και ας μη μπορώ να το εκφράσω όταν με ρωτήσουν
γιατί έχω αυτό το βλέμμα και όχι άλλο.
  
Solemnity.

Το χρειάζομαι εγώ. Και όλοι.

Γιατί κάθε πάθος

κάθε έρωτας

κάθε ζωή

ποτέ δεν μπορεί να εκφραστεί ολοκληρωτικά

πόσο μάλλον δια μέσου του πύρινου εαυτού του.

Δεν μπορούμε να πούμε όλα όσα νιώθουμε
πάντα μένει άρρητο υπόλοιπο

σαν κοσκινισμένη άμμος από τις όχθες χρυσοφόρου ποταμού

Υπάρχει λόγος που οι χειρότεροι ερωτευμένοι
είναι οι προφήτες

Είμαστε δέσμιοι της γλώσσας

της σάρκας

και της γλώσσας της σάρκας

πραγμάτων πεπερασμένων

και λίγο ανεπαρκών

και μιας ψυχής που μπορεί να αγαπά μόνο αιώνια

και άπειρα

κάθε φορά...

Το ιερό είναι αυτό που θέλουμε να πούμε πιο πολύ απο όλα
αλλά δε μπορούμε

Για αυτό δεν αναπαραγόμαστε απλά
αλλά χτίζουμε Δαμασκούς
υφαίνουμε τούλια για 7 χρόνια
και αυτοκτονούμε

Ο άνθρωπος είναι λίγο μουγγός

(και όμως γίνεται)

και μόνο μέσα από την πάλη για να ανατρέψει τη μερική μουγγαμάρα του
μπορεί να αναπαράγεται στη γη.
Για αυτό και οι ναοί μας, τα τραγούδια μας, τα παραμύθια μας...

Ερωτευόμαστε για να βρούμε την φωνή μας.

Την αληθινή φωνή μας. Και να βρούμε την γλώσσα που μας λείπει. Την αιώνια. Την ολόκληρη.
Που είμαστε σίγουροι πως υπάρχει. Και ας μην μπορούμε να την μιλήσουμε.

Για την ώρα...

Υ.Γ.

Άλλωστε, γιατί νομίζετε ότι τα μαξιλάρια από φύκια είναι τόσο δημοφιλή;

Τα φύκια χορεύουν στο βυθό, σχεδόν ακίνητα... Όποια καταιγίδα και να μαστιγώνει την θάλλασα στην επιφάνεια.

Αυτά είναι εκεί, και χορεύουν. Και απλώνουν για πάντα την υγρή αγκαλιά τους σε εμάς. Γυρίζοντας μας στην μήτρα της μάνας μας. Που όλα ήταν ακίνητα, λίγο σιωπηλά, και όμως γνωρίζαμε τα πάντα.

Τα φύκια, ξέρουν.

Επισκεπτήριο

Ο άνθρωπος

ζώο
κοινωνικό;

Όχι.

Ο άνθρωπος

ζώο

που ζει
για το επισκεπτήριο

Θα έρθει

ακόμα και αν αργεί.
Δε μπορεί. Θα έρθει!

Οι φωνές θα κολυμπήσουν το τηλεφωνικό καλώδιο

αν πάνε όλα κατ' ευχήν

θα τραγουδήσουν

χορωδία τα δάχτυλά

μέσα απ' τις τρύπες του πλεξιγκλάς

Για όση ώρα ο δεσμοφύλακας το επιτρέπει, τουλάχιστον.

Οι ορέξεις του δύσθυμες

απρόβλεπτες

άλλοτε το επισκεπτήριο κρατάει λίγο

άλλοτε περισσότερο

πάντα κάποτε τελειώνει

με το μέτρημα των αρμών στο πεζοδρόμιο

κατά την επιστροφή σπίτι

στο κελί
στο σώμα.

Μέχρι την επόμενη φορά.

      

"Κρατούμενε Άνθρωπε, σήκω!

  ...
 Επισκέπτης!"

Όσο για μένα;

Δαγκώνω τις αλυσίδες που μόνος μου φόρεσα.

Τα αληθέστερα τραγούδια άλλωστε
θέλουν τα ούλα ματωμένα.

Ο ανθρωπος

ευθεία

που πασχίζει να τεμνηθεί

ευθεία

που συνεχώς εξεγείρεται

Λάθος γεωμετρία μας μάθαν στο σχολείο.

C4

συχνά

θέλω να ξεχάσω ότι υπάρχει αγάπη στον κόσμο

μόνο τα στοιχεία του περιοδικού πίνακα

τα υλικά στους καταλόγους περιοδικών διακόσμησης
Κουζίνα: μέταλλο, ξύλο.
 

Άνθρωπος: Νερό, Άνθρακας. Ελαιογραφία, circa 1990.

Μηχανική

απόψε το φεγγάρι θόλωσε,

φυσήξαμε πάνω του την σκόνη μας

το τυλίξαμε με βρώμικα ημιδιάφανα υφάσματα

για να δούμε πόσο γρήγορα τρέχει

να, φαίνεται

απ' τις πτυχώσεις στο πανωφόρι

απ' το πόσο αίμα ρούφηξαν

τα κουρέλια στα πόδια του

αναρωτιέμαι, 

οι άνεμοι

που βλέπω, το αγκαλιάζουν

_απλώνοντας τα χέρια, προσπαθώντας να το καθίσουν στο παγκάκι, δίπλα μου_

είναι οι νυχτερινές ανάσες σου που έχασα

ο αναστεναγμός σου;

οι ηλιακές καταιγίδες

το κύρτωμά σου όταν ξυπνάς

τα παράθυρα στις βλεφαρίδες σου

το τέντωμα των δαχτύλων

η πρώτη βαθιά εισπνοή σου;

Έτσι είναι η μηχανική των σωμάτων

εισπνέεις την μέρα

εκπνέεις την νύχτα

Έτσι είναι η μηχανική των ανθρώπων
δέκα λεπτά πετάς σαν αητός

και δέκα χρόνια σκάβεις σαν τυφλοπόντικας

Αντίο

Έχουν αλλάξει οι ουρανοί
σκλήρηναν οι θύσσανοι

τα χρόνια μας πάχυναν

με τ' αγχωτικό λίπος γουρουνιού που βγαίνει απ' τη μήτρα

μόνο για το λεπίδι

το Ταξίδι έγινε Δοκιμασία
το χώμα αλάτι

το χάδι στη πλάτη και το φιλί στο μάγουλο κατά το прощай*
μαχαίρι και σμυριδόπανο

με προσοχή, δεν φεύγει εύκολα η σκουριά...

Είναι ευαίσθητο το σώμα μου βλέπεις
ένας τεράστιος ηλεκτρονικός υποδοχέας

10πινος, 20πινος, κ.ο.κ.

 στην ανάλογη θύρα μπήγονται και οι ανάλογοι άνθρωποι

μερικές φορές και στην λάθος_σπρώχνω σπρώχνω δεν ταιριάζει

ματώνω

Πιο σίγουρη απ' την πρόσθεση μερών, η αφαίρεσή

με σπαράγματα και κραυγές

ξεκολλάει κάθε φορά κάμποσο απ' το πλέγμα μου

στο δέρμα 20 κόκκινες βαθιές οπές

μεταξύ ώμου και πλευρών

Manual; Χα, μόνος σου θα το γράψεις, μικρέ μου

για αυτό γεννήθηκες

και εσύ και όλοι

Στην πλακέτα της αγάπης

το μόνο που μένει
η γεωγραφία των κυκλωμάτων μου

τι συνδέεται με τι

Έφυγες

η γεωγραφία τον τόπων μας

μάθημα με μοναδικό υφηγητή εμένα
και μαθητή ταυτόχρονα

                                                  ΙΙ


Το φιλμ μας πλέον, υπόγκριζο, μετά τους τίτλους τέλους
Ο ραδιενεργός χειμώνας χόρευε όλοκληρη την μακρά νύχτα
στην ταράτσα μου

   αυπνία

   έσφιγγα τα σκεπάσματα, δάγκωνα το μαξιλάρι
Ο καπνός απ' το τσιγάρο του παγιδεύτηκε μέσα στον μετρητή Geiger
έκτοτε προσπαθεί να ξεφύγει

στον δρόμο χ (και ας έχει κάποια αυταξία το δίχως άλλο)

"κριικ"

στον δρόμο ψ (γιατί αυτός; παραπονεμένος να μείνει;)

"κριικ"

Σε πλησιάζω
ενδείξεις άνω των επιτρεπτών ορίων

"κριικ κριικ κριικ κριικ"

Welcome to the Ζone.

Διαιρεμένος ανάμεσα στην ανάγκη για ανάσα

   για αέρα που έχει περάσει απ' τα πνευμόνια σου

και μια μάσκα ολοπρόσωπη

Διαιρεμένος ανάμεσα στο να τρίψω το χώμα της στέπας στις παλάμες μου

  και να την κόψω συμμετρικά κομματάκια, προσφέροντας την ως γλυκό
  στους καλεσμένους μου
Αυτό ήταν, κάποτε. Τώρα όχι.

Διαιρεμένος ανάμεσα στους κύκλους του χρόνου

και στο να βυθιστώ στο πρόσωπό σου

 για να αγγίξω το ασημένιο της σελήνης στο κέντρο των ματιών σου

 αντανακλάται

η πηγάζει από εσένα άραγε; 

                                          III

Τις σφραγίδες του Τέλους δεν τις κρατούν οι Απόστολοι
αλλά η στιγμή που θα ξεχάσω

που φυλάς τις καρφίτσες των μαλλιών σου 

Η δυσκολότερη δεν είναι η διαίρεση με το μηδέν

αλλά του Εγώ με το Εσύ

του Τώρα με το Τότε

Όλα ίπτανται πια, παρασυρμένα απ' τους στροβίλους

χορεύοντας δαιμονικά σε κυκλωνικές περιδινήσεις

καρδιές
χώμα
το μέλλον
οι γάμπες σου
λίγο νερό απ' τον Δνείπερο

το πουκάμισο που φόραγα όταν μ' αγκάλιασες πρώτη φορά

η πλάτη σου όταν σε παρατηρούσα

οι ματιές μας όταν κυνηγιόμασταν

ένα κομμάτι μήλο από αυτά που εδω δεν βρίσκεις

η έγνοια να σου δείξω πως νοιάζομαι

η ακίνητη παγωνιά της απουσίας

οι παιδικές αναμνήσεις

η τελευταία χειραψία μας

το γέλιο σου, Θεέ μου το γέλιο σου..

...είναι παντού
 
γρήγορα

Φορέστε τις μάσκες σας και απλώστε τις ποδιές σας
ας γεμίσουν τα καλάθια σας
    

όλα θα ξαναπέσουν απ' τον ουρανό

μερικά, κατακρημνιζόμενα, θα καούν σαν πεφταστέρια
εν πάσει περιπτώσει
Ας πάρει ο καθένας ότι του τύχει
ότι του αναλογεί
η ότι του αξίζει

όλα επιστρέφουν στην γη
κάρφωσα
δοκάρι στο μάτι του κυκλώνα.

________________________________________________________________________

*прощай (πρασάη)= αντίο

Μετρικό Σύστημα

Τίποτα δεν συντίθεται μόνο από την όψη του

ούτε τα ντεσιμπέλ αποτυπώνουν

τις σιωπές και τα ουρλιαχτά

Ούτε η κίνηση απόλυτη
τα μέτρα δεν αναλογούν πάντα στο πόσο
και στο πού.

   Μια μικρή μετατόπιση, τόση δα

   του ζητιάνου
   το πλαστικό ποτήρι για τα κέρματα
   από το χέρι στα δόντια

   παρά τα βακτήρια.

   Μην  αγανακτείτε!

   τα κορδόνια πρέπει να δεθούν αλλιώς θα πέσει

   και θα ναι κρίμα, για δεύτερη φορά

   Παλεύει ακόμη

   ξεχάσαμε ότι το σώμα είναι ένα πεδίο μάχης

   ότι πάνω του κατασκηνώνει η αναγκαιότητα

   ότι η ζωή εγγράφεται και στις παραχωρήσεις

   δεν είναι φτιαγμένο το σώμα από αστρόσκονη και γαλάκτωμα Body Shop

   ούτε από στεγανά και θέσφατα

   το αποδεκτό είναι το ιστορικό

   πόσο εύκολα καίγονται τα χέρια σου, εξαρτάται από το πόσο συχνά πιάνεις τα κάρβουνα

   αν και σιγά σιγά μερικοί θυμούνται

   ο τόπος και ο χρόνος μας πια, συνεχώς μας τρυπάει με το βελόνι του

   Σε αυτές τις πληγές μην βάλεις οινόπνευμα.

Ναι, η κίνηση είναι σχετική

   το μολύβι στο χέρι ακίνητο

   και όμως νιώθω πως έχουν γραφτεί όλες οι λέξεις
   σε όλες τις γλώσσες του κόσμου

   απλά δε μπορώ να βρώ μια άξια για να σε περιγράψει

   διαπερνούν το σώμα μου απ' άκρη σ' άκρη

   οι παλάμες μου, στρώμα νερού και κιμωλίας απ' το σφουγγάρι

   μα πόσα γράψε-σβήσε στον πίνακα, πια;

   Ακίνητα τα chip σιλικόνης του υπολογιστή που γράφω τώρα
   αλλά πόσα ηλεκτρόνια τα διαπερνούν σε ένα δευτερόλεπτο;

Κοιτώ τα πόδια μου

ακίνητα

όμως νιώθω να τρέχω

εγώ και κάτι παραπάνω από εμένα
πιο γρήγορα από κάθε άλλη φορά

με μάζα πυκνότερη

ο εαυτός καταρρέει στον ίδιο τον πυρήνα του

διαπερνώντας τις ρίζες των οροσειρών

παίρνοντας φωτιά κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρά σου

και συντρίβομαι
βυθίζομαι
σβήνοντας 

   στο δέρμα σου.

Αλ-Ανταλούς

όταν τα χέρια ανασύρουν

χαμένες παιδικές εκθέσεις

γράμματα ομοιόμορφα και στρογγυλά

από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας

"η γιαγιά μου από τότε που πέθανε ο παππούς μου
ζεί μόνη και έχει για συντροφιά τα λουλούδια της"

όταν οι μουριές ξαναζωντανεύουν τα δικά τους καπνισμένα χέρια

απλώνοντας τα στους περαστικούς

"βγάλε το παλτό σου ανόητε!"

όταν τρυπώ την ακίνητη, παγωμένη θάλλασα
και βλέπω μέσα της
τα φύκια να χορεύουν

"δικιά μας δουλειά και μόνο να κρατήσουμε την θέρμη μας"

τότε
το αίμα πoυ το χαμόγελο στα μάγουλα στέλνει

έχει κάτι από εσένα

Душ...

αυστηρό φιλτράρισμα αυτού που θες να πείς

ανακίνηση στον δοκιμαστικό σωλήνα

στον πάτο οι υπερβολές

ανοδική πορεία οι αλήθειες

φυγόκεντρες φλόγες

τελωνιακοί έλεγχοι

γενετικές διασταυρώσεις

βαθμός οικιότητας 79%

ας μη παρεξηγηθούμε καλύτερα

πόλεμος μέσα

πόλεμος έξω

στο δάσος φωτιά

στα χέρια σου κάρβουνα

η ξυλοκαϊνη στις φλέβες

επιζητά ανανέωση

και λίγο μαύρο χώμα

πολεμικος ανταποκριτής
στις καμπύλες σου

ελλατωματικά τα μικρόφωνα

μεταφέρουν μόνο αντίλαλο.

"Τι έκανα"...

Ανθρώπινος Δοσομετρητής

πολλές φορές οι επιλογές μου καταλήγουν

σαν το στρίψιμο της χαλασμένης κάνουλας

δεξιά, παγωμένο νερό

_τράβηγμα χεριού_

αριστερά, ελαφρώς ανεκτότερο

μόνο και μόνο επειδή είχα πάρει απο πρώτα την κρυάδα

παγωμένες και οι νύκτες στις όχθες της Βαϊκάλης
αιώνιοι οι κέδροι

βελόνες κάτω απο το δέρμα μου

περίεργο, νόμιζα τις ένιωθα μόνο κάτω απ' τις ματιές

ας μη παραπονιέμαι όμως, όλα έχουν την χρησιμότητά τους

ακόμα και οι βελόνες

στηρίζουν το δέρμα

φαντάσου κάποιος, χαπ! να τις έπαιρνε για να βάλει κορδέλα στο καπέλο του

θα εφάπτονταν το δέρμα και το σώμα μου

σε κοινή θέα η ροή του αίματος

πως κυλά όταν σε βλέπω

που κυλά όταν σε ακούω

πως μαζεύεται όταν σε αγγίζω

στην άκρη των δακτύλων μου ηλιακές κηλίδες

χρήσιμος τότε και εγώ
ακούραστος ανθρώπινος δοσομετρητής

θα μετρούσα μέχρι τέλους όλα τα βάθη των λιμνών

με τα χέρια μου

"18 μέτρα και συνεχίζει!"

 

η κατάδυση στις ανάσες σου ο μεγαλύτερος μου άθλος

ξεκούραση μόνο όταν το σώμα τυλίγεται

στα μαύρα σου μαλλιά

ο Φόβος πάντα εκεί
ροκανίζει το βάθρο της νόσου των δυτών

αποπροσανατολίζει

είμαι εδώ
ταράσσοντας την επιφανεια

χώνωντας βαθιά τα χέρια στο νερό;
η καταλήγω πάλι να μετρώ τα βάθη

του βάλτου της ψυχής μου;

"Καμία ένδειξη ακόμα!"
 ....................
...................
................
.............
..........
......
....
...
..
.
.
 

Ε τώρα μου θες και τίτλο.

δύσκολες οι διχοτομήσεις στην ζωή πριν μετά πάνω κάτω ουρανός πίσσα πίστη διάψευση άλλωστε πως να σταθείς καβαλικεύοντας την βεβαιότητα περιμένοντας να σε οδηγήσει στον προορισμό σου μια εποχή που η ένδοια μπλέκεται με τα διψασμένα μάτια θα περπατήσω λες άλλωστε απόψε δεν θα περάσουν γρήγορα λεωφορεία και επιστρέφεις με μια αίσθηση επιφυλακής αλλά φουσκωμένο στηθος και ελαφρό βήμα αυτά τα μέρη ανήκουν σε εσένα και σε εσένα χαμόσπιτα γκρεμισμένα προσφυγικά τσίγκινα σουβλατζίδικα η μονοκατοικία "πολυτέκνων" χαραγμένη με κιμωλία τώρα πια πωλείται λαμαρίνα στράτζα τοίχοι γραμμένοι ως τον σοβά στρώμματα ετών η παράγκα που πάντα γλένταγαν κλειστή φαίνεται ώρα για ύπνο κίτρινο λαμπίσιο φως ρίχνει σκιές στα χέρσα οικόπεδα χαράσει την κλειστή πόρτα σου στη γωνία του βλέμματος_πίσω πολιορκητικός κρυός για το στήθος βλέπεις δύσκολη αυτή η ματιά το κουδούνι πλέον χωρίς όνομα ξεσχισμένο το χαρτάκι με το επίθετο το σπίτι άδειο μαζεμένες οι τέντες μήνες έχει κάποιος να μείνει εδώ δείχνει κάπως τρομακτική η γύμνια κοντοστέκεσαι αλλά πάμε έχεις ξαναβρεθεί άπειρες φορές εδώ συνεχίζεις γρηγορα έφτασες έχουν εκπαιδευτεί τα πόδια σου είναι όλα όμορφα ενώ δεν είναι αλλά είναι δικά σου δικά σου στο τώρα όχι στο τότε και συνεχίζεις περνάς το νοσοκομείο το σκοτεινό μπαρ πίσω από την στάση λεωφορείου στην λεωφόρο μπλέκεσαι στους νεολαίους που μόλις βγαίνουν από το σινεμά χαίρεσαι να τους ακούς και ας τους λένε συνομίλικοι "βάρβαρους" πάλι δεν περνάει λεωφορείο νευρικότητα και βλέμματα κατανόησης μικρή συζήτηση με εργάτες λαϊκής αγοράς που βγήκαν κατ' εξαιρεση χωρις το φορτηγακι μαλλον ραντεβου ελπίζεις να πήγε καλά δεν πειράζει ας μην φορέσεις ακουστικά σε αυτόν τον γυρισμό θες να φωνάξεις να φωνάξεις δυνατά να κλάψεις από χαρά και όχι μόνο πρέπει να μείνεις δεν μας αξίζει αυτό που μας κάνουν αξίζει να μείνεις μόνο και μόνο για την κραυγή του πιτσιρικά στο παραλίγο_ξεριζωμένο δάσος "ΝΑΙΙΙΙ!!!! ΝΙΚΗΗΗΗ!!!!" οταν αυτός κατάφερε με την τρίτη να ανέβει την ανηφόρα καθισμένος στο πατίνι του, ένα μοναχικό χειμωνιάτικο σούρουπο
που εσύ έλειπες
αλλά εγώ σε ψηλαφούσα
με τον νού.

Όπως και τώρα.

Μέχρι (που;)

η τοποθέτηση; πολύ σωστή.
όλα στο μέρος που τους αρμόζει

αστεία στον σωστό χρόνο

στο πρέπον μήκος

μην παρεξηγηθείς αλλά να γοητεύσεις

με όρια βέβαια

μην δείξεις και ζητιάνος

η αδιάφορος
 

χρόνοι υπό συνεχή ανατροπή

με περιοδικότητα όμως φυσικής επιστήμης

ξέρω πότε είναι το ξημέρωμα

και πως θα μεταβάλλεται για μένα η έννοια του

εννοείται, με όρια

ποιός θέλει να καταρρεύσει, η να χαρεί παραπάνω από όσο του πρεπε;

οι καθημερινές παραστάσεις

ρεπερτορίου

μεταφέρεις το μήνυμα

και μια σταλιά απ' το αίσθημα

ξέροντας τα όρια της κατανόησης

λόγια που βγαίνουν απ το στόμα πεφτουν σε χάσμα

και χαράσουν το μέσα απ' μάγουλα

τα αυτιά που έπρεπε να παίρνουν, λείπουν

τα αυτιά που λαμβάνουν, υπολείπουν

σταθερή θερμοκρασία

προβλέψιμο βάρος που τα χέρια μπορούν να κουβαλήσουν

προβλέψιμη ενδοπυρήνια κατάρρευση του εαυτού

προβλέψιμο το φάρμακο στην πληγή

με όρια πάντα, μην κατηγορηθώ για εξάρτηση

σύνορα και απουσίες

μικροσωματίδια επικάθονται επί

ορατών τε πάντων και αοράτων

δίνωντας σχήμα στο άσχημο
άυλο

σύνορο που μας διαπερνά εγκάρσια

χτίζομαι και χτίζω κάθε μέρα σ/το τοίχος πιο ψηλό

εγώ εδώ, εσύ_παντού

Δεν μπορώ να σκάψω από κάτω του με ένα κουτάλι και να κάνω ταινία την ιστορία

Δεν μπορώ να του ανοίξω μια τρύπα να βάλω το χέρι, να ξυπνήσει η αφή

*numb

Δεν μπορώ να καλέσω τον Banksy να ζωγραφίσει πάνω του

να το φωτογραφίσω και να κάνω τον καμπόσο στους φίλους μου.

Ένα ακόμα τουβλάκι λοιπόν.

«Όταν Επιστρέψω...»

Ένα από τα πιο αγαπημένα ποιήματα, και γνωστότερα στην Ρωσσία και όχι μόνο, του Αλεξάντρ Αρκάντγιεβιτς Γκάλιτς, το" Όταν επιστρέψω" («Когда я вернусь...»), ερμηνευμένο από τον Σεργκέη Νικιτιν, οποίος εκφράζει και στην αρχή του τραγουδιού, την λύπη του, μιας και ο συγγραφέας, δεν επέστρεψε ποτέ.

Ανεπίσημη (και πολύ αρχάρια), ελληνική μετάφραση.

Η ιστορία του τραγουδιού. Μακριά από ανιστορικές καταδίκες και ποικίλες "Εδέμ".

Ο Αλεξάντρ Αρκάντιεβιτς Γκάλιτς, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Γκινσμπουργκ, γεννήθηκε στο σημερινό Ντιπνοπετρόφσκ της κεντρικής Ουκρανίας (Τότε Εκατερίνοσλαφ). Για αρκετά χρόνια αποτελούσε αξιοσέβαστο πολίτη σύμφωνα για τα δεδομένα του κράτους, σπουδάζοντας στο Πανεπιστήμιο των Γραπτών Τεχνών και έπειτα περνώντας στο θέατρο, στο οποίο και εργάστηκε για πολλά χρόνια, πριν κατασταλάξει στο ιδιαίτερο στυλ ποιήσεως που τον χαρακτήρισε μέχρι και τον θάνατό του το 1977. Για εκείνον, "η ποίηση ήταν πάντα μια έκκληση βοήθειας, και "μόνο με την ποίηση μπορούσε να πεί όλα όσα ήθελε, ολοκληρωμένα".

Φρόντιζε ιδιαίτερα το έργο του, τραγουδώντας με έναν φαινομενικά απλό αλλά βαθιά αισθαντικό τρόπο. Τα κριτικά για το καθεστώς και αλληγορικά του τραγούδια, στα οποία έδωσε όλη την ψυχή του ειδικά μετά το 1960, κυκλοφορούσαν παράνομα και με μεγάλες προφυλάξεις, χάρις τις πρώτες ηχτικές κασσέτες, που επέτρεψαν μια πρώτης μορφής, αυτοέκδωση”. Εν τέλει ο ποιητής διεγράφη από την Σοβιετική Ένωση Συγγραφέων και Κινηματογραφιστών. Ο μόνος πόρος που του απέμεινε, που το κράτος δεν μπορούσε να του αφαιρέσει, ήταν η ελάχιστη αναπηρική του σύνταξη, ανεπαρκής για την συντήρησή του.

Στις 20 Ιουνίου το 1974, του δώθηκε η επιλογή από την KGB η να αυτοεξοριστεί από την ΕΣΣΔ η να αντιμετωπίσει φυλάκιση 7 ετών.

Έπειτα από 5 ημέρες αναχώρησε για την Νορβηγία.

Ένα από τα τελευταία ποιήματα του Α. Γκάλιτς πριν την αναχώρηση του, είναι το “Όταν επιστρέψω”, ενα ποιήμα λυρικό, παράδοξο, που σπάει συχνά τον τέταρτο τοίχο, που καταπιάνεται με την αναμενόμενη απο τον ίδιο, επιστροφή του στην Ρωσσία.

Βρέθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Παρίσι, κρατώντας ένα περίστροφο, στις 15 Δεκεμβρίου 1977.

Δεν επέστρεψε ποτέ.

Descend if only slightly intoxicated.

βλέπεις αυτή την σκοτεινιά
στο μπλε βαμμένη
ίδια με τα τότε βλέμματα

όταν σηκωθώ απο εδώ
δεν θα μυρίζω κουβέρτα
αλλά ατσάλι

ίσως να φόρεσες το στέμμα της ειλικρίνιας
και να μπάλωσες τις σόλες σου
με το δικό μας χώμα
φεύγοντας

αλλά να ξέρεις
αυτή την ώρα δεν μπορώ να την διαχειριστώ
αν η γαλάζια σου φωτιά
εξακολουθεί να με πλησιάζει
κατεβαίνωντας απ' τα βουνά που περπατήσαμε
θα τα αγκαλιάσω
όλα.

No tariffs included

YO-LOW

Δουλεύω τα πόδια μου
διαπερνώ πεδία
τριβή
 στην άσφαλτο

 στα μάγουλα μου

πίσσα και άνεμος ανταλάξιμα

αρκεί να παράγουν αίσθηση

απασχολούνται οι αγκαλιές της νόησης

ξέχειλα χέρια
άλλωστε η καλύτερη συγκέντρωση

είναι όταν προσπαθείς να μην σου πέσουν

τα μαζεμένα ρούχα απ' την ταράτσα

πάντα στην κάθοδο
ποτέ το ανάποδο

Χαρούμενο, γλυκό το γέλιο

των φίλων

και τα τσουγκρίσματα των ποτηρόκρασων

μελωδικά
σπασμωδικά
όπως οι καλύτερες αναμνήσεις
δεκατοδευτερόλεπτα κρατούν
όχι ώρες

σκέψου

στο πεφταστέρι εύχεσαι

στον κόμήτη προετοιμάζεσαι για το χειρότερο
 

*γκλινκ!*

Και πάλι στην υγειά μας!

Λερώθηκα με κόκκινο κρασί

όσο νιώθω δίπλα την θέρμη από άκρα φίλων

και κάτω απ' τα δικά μου ερεβώδες κενό

που με καταπίνει
πιάνομαι από ότι βρω όσο πέφτω γρατζουνώντας

υλικό για μελέτη η ύλη μαζεμένη κάτω από τα νύχια μου

βοηθά να θυμάμαι (?)
όσο πέφτω και πέφτω

διέλυσα
έφυγες

ξέρω μόνο πως υπάρχεις
δεν ξέρω το πως

με προοπτική επιδείνωσης από τις απογευματινές ώρες και από τα Δυτικά

Ψηλά τα ποτήρια!

Και άλλο κρασί!

Χωρίς προσεκτικές κινήσεις!

Να βαφτώ κόκκινος!

Στραγγίζει το αίμα από το σώμα μου!

Κοίτα το λερωμένο μου πουκάμισο.

Αγαπώ, μα αναρωτιέμαι που βρίσκομαι.

Η απουσία παράγει δυσπιστία

και τόποι αδυνάτισαν πολύ.

Άμα το πάω στο καθαριστήριο λες να μπορούν να κάνουν κάτι;