Η "ποίηση μου"

Η ποίηση μου

χτύπος ρολογιού
στο δώδεκα παρά πέντε της Αυτοκρατορίας

πάντα, πριν δύσει
μια Μεγάλη Προδοσία
δείκτες προτεταμένοι

γρήγοροι τυφεκισμοί

_ανθρωπιστική κηδεία δια τους ενόχους_

η έμπνευση μου

η πιο μισητή καλεσμένη

μάνα να με ταϊζει δηλητήριο

και 'γω βυζανιάρικο μωρό

με δόντια απαίδευτα

μάτια μυωπικά

και χέρια που πασχίζουν
 
η μικρή αναγνώριση των λίγων ανθρώπων

στο ότι βάζω τις λέξεις έτσι και όχι αλλιώς

ερωμένη από πριονίδι

στεγνή

φιλάω
δαγκώνω

με πνίγει

την φτύνω

για να την αναζητήσω ξανά

οι λέξεις μου

σύστημα ελεγχόμενης ατμόσφαιρας

μονοθέσιας σωσίβιας λέμβου

χαμένης στα βάθη του διαστήματος

αγιασμός στην Πανηγυρική Θεία Λειτουργία

της απουσίας μου

Θέλω να ζήσω
χωρίς την ποίησή μου

χωρίς την ανάγκη της

να την διαμελίσω με τα νύχια μου

το σώμα της τροφή στην πυρκαγιά

οι στάχτες λίπασμα στις νερατζιές στα πεζοδρόμια
μα τα κουρέλια της, κρυφά, θα τα φυλώ σ' ένα συρτάρι.

Υπογράφω το συμβόλαιο θανάτου της.
Άλλωστε δεν παρατηρήθηκε ποτέ
έλλειψη εκτελεστών.

Η αυτή ή εγώ.