Μην βάζεις στο χέρι σου στην φωτιά για κάνεναν. Συγκράτησε την αντανακλαστική σχεδόν κρίση με βάση τα στερεότυπα.
Μην κρίνεις το βιβλίο μόνο από το εξώφυλλο η από τα πρώτα κεφάλαια.
(Ε τότε από τι να το κρίνω;)
Ακόμη και στις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις κλασσικού εικονογραφημένου πλαισίου αναφοράς, πάντα θα υπάρχει περιθώριο τα πράγματα να είναι αλλιώς απ' το πως φαίνονται εξ' αρχής.
Παραδείγματα.
Ήθελα να πάω Καλλιθέα.
Η Καλλιθέα (Τζιτζιφιές διότι είμεθα και μερακλήδες) είναι ΔΕΞΙΑ της Συγγρού.
Παρόλα αυτά εγώ έστριψα ΑΡΙΣΤΕΡΑ. Και ας ήξερα που βρίσκονται.
Δεν ξέρω γιατί. A touch of fate; Περχάψ.
(Όχι δεν είχα σουρώσει)
Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω, διασχίζοντας μια κάθετο της Συγγρού, αναζητώντας την περί ου ο λόγος περιοχή, μάταια φυσικά, καθώς είχα πορεία ακριβώς αντίθετη από αυτή που έπρεπε (πορεία ρήξης με τον λαϊκισμό και τις συντεχνίες). Όντας πλέον στα βάθη της Νέας Σμύρνης, αποφάσισα να αναζητήσω πληροφορίες από παππού που έβγαζε βόλτα τον εγγονό του.
Σομπ, κλαψ...
Σχώρα με, δεν γνώρισα παππού. Είμαι κάπως ευερέθιστός με αυτό το θέμα.
Κατατοπίστηκα πλήρως. Πίσω Γιάννη τα καράβια και βουρ για Καλλιθέα.
Πέρασμα από το γήπεδο του Πανιωνίου.
Κλασσικό γκρίζο μασίφ γήπεδο από μπετό. Παντού συνθήματα των Panthers (οι οργανωμένοι του Πανιώνιου). ΠΑΝΤΟΥ. Σε περίπτωση που με ρωτούσαν, θα το σκεπτόμουν να δηλώσω μη-Πανιώνιος. Αγάπη για την ομάδα.
Χάρηκα που πέρασα από εκεί για πρώτη φορά στη ζωή μου, και προχώρησα.
Λίγα μέτρα παρακάτω, συνάντησα επίσης κάτι για πρώτη φορά.
Το Λεόντειο Λύκειο.
Σχηματοποιημένο στο μυαλό μου ως η απόλυτη αποκρυστάλλωση του πλαισίου αναφοράς "των πλουσιόπαιδων". Και όχι χωρίς λόγο. Τα προαναφερθέντα είχαν διαμορφωθεί από εμπειρίες που είχαν επικοινωνηθεί από γνωστή μου, μαθήτρια στο Λεόντειο. Η οποία, μέχρι και την 3η Λυκείου, ζούσε "σε έναν ροζ κόσμο", στο σχολείο είχανε τα πάντα και στις σπάνιες περιπτώσεις που οι τσαντισμένοι και ξαναμμένοι έφηβοι τσακωνόσαντε στο προαύλιο, επεναίβεναν security.
Εξοτικό!
Λογικό λοιπόν, όταν ακούς "πήγα σχολείο στην Λεόντειο", να σκέπτεσαι συγκεκριμένα πράγματα.
Όμως, όταν η πολεοδομία εισάβαλε στην σκέψη μου, συλλογίστηκα ως εξής, με ρυθμό πολυβόλου. Και συνειδητοποίησα πως υπάρχει ακόμα και εκεί, χαραμάδα στην γραμμικότητα.
Φαντάσου το εξής σενάριο: Ο Γιώργος. Παιδί της μαμάς. Πολυχρονεμένος. Ο μπαμπάς διευθυντής πωλήσεων της QWERTY εταιρίας. Συν, αρκετή ακίνητη περιουσια από κληρονομιά. Αρκετά εύποροι. Το καλύτερο παρκέ. Εξοχικό. 2 αμάξια. Μνημόνιο, πίεση, αλλά κυρίως μέσω χαρατσιών. Για τον Γιώργο το καλύτερο. Μέτριος, στη καλύτερη περίπτωση, μαθητής, όμως. Αυτουπονομεύεται, όλα τα έχει, τι να κάνουμε;
Θα τον πάμε στην Λεόντιο που είναι καλύτερα.
Και όμως. Δεν παράγεται ένας ακόμα υποψήφιος για τις τάξεις των χιπστεροδαπιτών-στη χειρότερη περίπτωση, η ένας που η πραγματικότητα του είναι εντελώς ξένη προς εσένα-στην καλύτερη περίπτωση. Η πορεία μπορεί και να είναι διαφορετική.
Ο Γιώργος, ένα πρωινό που πάει αργοπορημένος και αγχωμένος στο σχολείο, πιάνει ψιλοκουβέντα με κάτι παιδιά που άραζαν λίγο πιο κάτω από το γήπεδο. Μπλε και κόκκινα τα κασκόλ τους.
Fast forward 3 έτη.
Ψεύτικα κυριακάτικα διαβάσματα με φίλους. Στη πραγματικότητα γήπεδο.
Ανοιγμένες μύτες.
Πεσίματα στους μπάτσους.
Ουσίες.
Δώσε το κλειδί ρε μάνα να βγω έξω.
Σύγκρουση με γονείς.
Έσκισε το (ιδιαίτερα ακριβό) μπουφαν του. Δε νιώθει το δεξί του χέρι, έφαγε κοτρώνι.
Δε πειράζει. Νιώθει ζωντανός. Για πρώτη φορά.
Είδες;
Ακόμη.
Πόσες ατελεύτητες παρουσίες, χάθηκαν, στη φυσική τους μορφή;
Πόσα αντίο δεν επέστρεψαν ποτέ;
Πόσες φορές ξημέρωσε πιο γρήγορα, δύο και τρείς φορές, εκεί που δεν το περίμενες;
Πόσες φορές όλος ο ουρανός απεδείχθη διαχειρήσιμη και αμελητέα απόσταση;
Και πόσες, ένα μόνο μέτρο ανάμεσα σε δυο σώματα, ολόκληρος ουρανός;
..και μπαίνω στο Μετρό. Πρωιμεσήμερο (η ώρα που κατά άλλους είναι πρωί και κατά άλλους, μεσημέρι). Που πήγαινα, ούτε εγώ το είχα αποφασίσει ολοκληρωτικά (πόσο μποέμ).
Ναί, στο δικό μας Μετρό μπήκα, το Ελληνικό Μετρό, αυτό που είχε εγκαινιαστεί επί της χρυσής εκσυγχρονιστικής 8ετίας Σημίτη, θυμάστε; Ένα Μετρό, έχω διαπιστώσει, καθόλα φιλόξενο σε επίπεδο υποδομών, μιας και έχω δεί και μερικά άλλα σε σεργιάνια εκτός Ελλάδος (είπαμε, μ π ο έ μ ).
Είσοδος στον συρμό. Ελέγχω τον περίγυρο αν υπάρχει καμία ευειδής νεαρά (η και όχι τόσο νεαρά-φεύ, αποτυχία!). Ετοιμάζομαι να βάλω τα ακουστικά μου.
Σηκώνω το βλέμμα και τότε τα βλέπω.
Μια εικόνα που με έκανε να εύχομαι εκείνη την ώρα να βρισκόμουν όχι στο Μετρό της Αθήνας, αλλά στο Μετρό της μετα-αποκαλυπτικής λογοτεχνίας του Ντμίτρι Γκλουκχόφσκι, συγγραφέα των Метро 2033 και Метро 2034 (μεγάλη εμπορική επιτυχία/εκατό χιλιάδαι δίσκοι). Ναί, θα προτιμούσα να βρισκόμουν σε εκείνο το σύμπαν που τελικά ο Ψυχρός Πόλεμος έγινε Θερμός Πόλεμος φύγανε πυραύλοι εκατέρωθεν και επέζησαν μόνο 40.000 Μοσχοβίτες που κλείστηκαν στους σταθμούς του Μετρό ενώ στην επιφάνεια και γύρω τους αλωνίζουν μεταλλαγμένα τέρατα, και είναι και απασχολημένοι να πολεμούν αναμετάξυ των.
Γιατί;
Φταίχτης, μια από τις πιο δυνητικά τρομακτικές ανθρώπινες εφευρέσεις.
Τα βιβλία.
Διαφήμιση απέναντί μου:
Μίμης Ανδρουλάκης, Ο Κόκκινος Κάβουρας.
Ένα κατασκοπικό θρίλερ για έναν διπλό πράκτορα στους κόλπους του ΚΚΕ, "μια πραγματική ιστορία γραμμένη σαν παραμύθι." Βαθιά ανάσα. Άλλωστε ο Μίμης είναι γνωστός άνθρωπος των γραμμάτων, των τεχνών, της πολιτικής... Μερικά μυαλά είναι καταδικασμένα να δημιουργούν. Άλλα, να ταξινομούν.
Προχώραμε.
Διαφήμιση απέναντι και δεξιά μου (αριστερά καθόμανε):
«Σπάνιες Γαίες» – Από τη Σώτη Τριανταφύλλου. Δεν θέλω σχόλια.
Με εξώφυλλο γραμματόσημο από τα ταχυδρομία της ΕΣΣΔ. Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται επί Σταλινισμού, φιγουράρουν χαρακτήρες με ονόματα όπως "Βαλόντια" και "Ανατόλι" (όλα τα σφάζει η Soti), και φυσικά, περιέχει τα "ηθικά διλήμματα του ανθρώπου που βαδίζει ανάμεσα στα ερείπια, ανάμεσα στις φρικαλεότητες του πολέμου και της ειρήνης". Ξέρει από αυτά, είπαμε, άλλωστε ζεί στην τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία.
Ουφ.
Και στη διαφήμιση των καθισμάτων πέρα από την πόρτα, δεξιά, η φιλαναγνωσία έφτασε σε ιστορικό υψηλό.
Δημήτρης Καμπουράκης-Μια σταγόνα ιστορία.
Όταν η τρέλα συναντά το έγκλημα, η ιστορία γίνεται τραγική φάρσα".
Όντως. Φάρσα.
Φοβήθηκα να κοιτάξω περισσότερο. Έκλεισα τα μάτια προσπαθώντας να επεξεργαστώ το μεγαλείο που με περιστοίχιζε.
Ορμώμενος από το προαναφερθέν μεγαλείο, θα ήθελα να κάνω και εγώ μερικές βιβλιοπροτάσεις προς τους ΧΙΛΙΑΔΕΣ αναγνώστες αυτού του βλόγκ. Μην απορήσετε αν τις δείτε να κοσμούν, ως διαφημίσεις, τα ταμπλό στις ράχες των καθισμάτων του Μετρό. Άλλωστε η θέση τους είναι απείρως κατάλληλη, ακουμπούν και ξεκινούν λίγο πιο πάνω από το κούτελο, σαν στέμμα στην κεφαλή, στο υπεύθυνο όργανο της διανόησης.
