Αλ-Ανταλούς

όταν τα χέρια ανασύρουν

χαμένες παιδικές εκθέσεις

γράμματα ομοιόμορφα και στρογγυλά

από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας

"η γιαγιά μου από τότε που πέθανε ο παππούς μου
ζεί μόνη και έχει για συντροφιά τα λουλούδια της"

όταν οι μουριές ξαναζωντανεύουν τα δικά τους καπνισμένα χέρια

απλώνοντας τα στους περαστικούς

"βγάλε το παλτό σου ανόητε!"

όταν τρυπώ την ακίνητη, παγωμένη θάλλασα
και βλέπω μέσα της
τα φύκια να χορεύουν

"δικιά μας δουλειά και μόνο να κρατήσουμε την θέρμη μας"

τότε
το αίμα πoυ το χαμόγελο στα μάγουλα στέλνει

έχει κάτι από εσένα