Γιατί μας αρέσουν τα μαξιλάρια από φύκια;

Tίποτα δεν μπορεί μόνο του.

το νερό χρειάζεται τον άνθρακα

για να σμιλεύσει το κορμί

και για να ριζώσει μέσα του ψυχή

το κορμί θέλει το χάδι

εγώ

για να ριζώσω στη γη

για να υπάρξω για καιρό

χρειάζομαι να σπάσω το κουκούτσι

του μικρού αναστεναγμού σου

 της αδύνατης να εκφραστεί αγάπης

και να κατεβάσω την ψύχα

με λίγη βότκα και ένα κλωναράκι μέντα

ενώ κρατώ τα χέρια σου

να βρω την τετράγωνη λευκή πέτρα

που πάνω της καίει η πυροστιά μου
για σένα

για όλα

να την καθαρίσω από τα κάρβουνα

να την αφήσω να κρυώσει

και να την κάνω προσκεφάλι μου για την νύχτα που έρχεται

ξέροντας πως το επόμενο πρωί, πάλι πυρωμένη θα 'ναι.

Χρειάζομαι το ακίνητο
το μάτι του κυκλώνα

Χρειάζομαι το ιερό
αυτό που στα Γεγονότα
συγκροτεί το Πάθος
και αποτελεί κρυμμένη του διάσταση
η σπονδυλική στήλη της φλόγας μου
η πολυτιμότητα της Φωνής του άλλου
του Προσώπου του
της ύπαρξής του
ανεξάρτητα απ' τις ερωτήσεις
και τις απαντήσεις

Η αίσθηση ότι ταξιδεύω σε όλο τον κόσμο
ξέρω κάθε ακρωτήρι
κάθε φθινόπωρο
κάθε κολλάζ υπόγιας διάβασης απο άσχετες αφίσες η_μια_πανω_στην_άλλη
κάθε παιδικό καληνύχτα
είμαι όλος ο κόσμος
θέλω να συντριβώ στον άλλον
και όμως δεν μπορώ να κουνηθώ
πέρα από το διάστημα που ορίζουν
οι μικρές πιρόγες των ποδιών μου
και ούτε με νοιάζει κιόλας
γιατί έστω και για λίγο είδα κάτι πιο μεγάλο
πιο ωραίο και διαρκές

και ας ξέρω ότι μετά από λίγα δευτερόλεπτα θα έχει χαθεί
οι νευρώνες, οι αναγωγές, θα κάνουν τη δουλειά τους
και ας μη μπορώ να το εκφράσω όταν με ρωτήσουν
γιατί έχω αυτό το βλέμμα και όχι άλλο.
  
Solemnity.

Το χρειάζομαι εγώ. Και όλοι.

Γιατί κάθε πάθος

κάθε έρωτας

κάθε ζωή

ποτέ δεν μπορεί να εκφραστεί ολοκληρωτικά

πόσο μάλλον δια μέσου του πύρινου εαυτού του.

Δεν μπορούμε να πούμε όλα όσα νιώθουμε
πάντα μένει άρρητο υπόλοιπο

σαν κοσκινισμένη άμμος από τις όχθες χρυσοφόρου ποταμού

Υπάρχει λόγος που οι χειρότεροι ερωτευμένοι
είναι οι προφήτες

Είμαστε δέσμιοι της γλώσσας

της σάρκας

και της γλώσσας της σάρκας

πραγμάτων πεπερασμένων

και λίγο ανεπαρκών

και μιας ψυχής που μπορεί να αγαπά μόνο αιώνια

και άπειρα

κάθε φορά...

Το ιερό είναι αυτό που θέλουμε να πούμε πιο πολύ απο όλα
αλλά δε μπορούμε

Για αυτό δεν αναπαραγόμαστε απλά
αλλά χτίζουμε Δαμασκούς
υφαίνουμε τούλια για 7 χρόνια
και αυτοκτονούμε

Ο άνθρωπος είναι λίγο μουγγός

(και όμως γίνεται)

και μόνο μέσα από την πάλη για να ανατρέψει τη μερική μουγγαμάρα του
μπορεί να αναπαράγεται στη γη.
Για αυτό και οι ναοί μας, τα τραγούδια μας, τα παραμύθια μας...

Ερωτευόμαστε για να βρούμε την φωνή μας.

Την αληθινή φωνή μας. Και να βρούμε την γλώσσα που μας λείπει. Την αιώνια. Την ολόκληρη.
Που είμαστε σίγουροι πως υπάρχει. Και ας μην μπορούμε να την μιλήσουμε.

Για την ώρα...

Υ.Γ.

Άλλωστε, γιατί νομίζετε ότι τα μαξιλάρια από φύκια είναι τόσο δημοφιλή;

Τα φύκια χορεύουν στο βυθό, σχεδόν ακίνητα... Όποια καταιγίδα και να μαστιγώνει την θάλλασα στην επιφάνεια.

Αυτά είναι εκεί, και χορεύουν. Και απλώνουν για πάντα την υγρή αγκαλιά τους σε εμάς. Γυρίζοντας μας στην μήτρα της μάνας μας. Που όλα ήταν ακίνητα, λίγο σιωπηλά, και όμως γνωρίζαμε τα πάντα.

Τα φύκια, ξέρουν.