Αντίο

Έχουν αλλάξει οι ουρανοί
σκλήρηναν οι θύσσανοι

τα χρόνια μας πάχυναν

με τ' αγχωτικό λίπος γουρουνιού που βγαίνει απ' τη μήτρα

μόνο για το λεπίδι

το Ταξίδι έγινε Δοκιμασία
το χώμα αλάτι

το χάδι στη πλάτη και το φιλί στο μάγουλο κατά το прощай*
μαχαίρι και σμυριδόπανο

με προσοχή, δεν φεύγει εύκολα η σκουριά...

Είναι ευαίσθητο το σώμα μου βλέπεις
ένας τεράστιος ηλεκτρονικός υποδοχέας

10πινος, 20πινος, κ.ο.κ.

 στην ανάλογη θύρα μπήγονται και οι ανάλογοι άνθρωποι

μερικές φορές και στην λάθος_σπρώχνω σπρώχνω δεν ταιριάζει

ματώνω

Πιο σίγουρη απ' την πρόσθεση μερών, η αφαίρεσή

με σπαράγματα και κραυγές

ξεκολλάει κάθε φορά κάμποσο απ' το πλέγμα μου

στο δέρμα 20 κόκκινες βαθιές οπές

μεταξύ ώμου και πλευρών

Manual; Χα, μόνος σου θα το γράψεις, μικρέ μου

για αυτό γεννήθηκες

και εσύ και όλοι

Στην πλακέτα της αγάπης

το μόνο που μένει
η γεωγραφία των κυκλωμάτων μου

τι συνδέεται με τι

Έφυγες

η γεωγραφία τον τόπων μας

μάθημα με μοναδικό υφηγητή εμένα
και μαθητή ταυτόχρονα

                                                  ΙΙ


Το φιλμ μας πλέον, υπόγκριζο, μετά τους τίτλους τέλους
Ο ραδιενεργός χειμώνας χόρευε όλοκληρη την μακρά νύχτα
στην ταράτσα μου

   αυπνία

   έσφιγγα τα σκεπάσματα, δάγκωνα το μαξιλάρι
Ο καπνός απ' το τσιγάρο του παγιδεύτηκε μέσα στον μετρητή Geiger
έκτοτε προσπαθεί να ξεφύγει

στον δρόμο χ (και ας έχει κάποια αυταξία το δίχως άλλο)

"κριικ"

στον δρόμο ψ (γιατί αυτός; παραπονεμένος να μείνει;)

"κριικ"

Σε πλησιάζω
ενδείξεις άνω των επιτρεπτών ορίων

"κριικ κριικ κριικ κριικ"

Welcome to the Ζone.

Διαιρεμένος ανάμεσα στην ανάγκη για ανάσα

   για αέρα που έχει περάσει απ' τα πνευμόνια σου

και μια μάσκα ολοπρόσωπη

Διαιρεμένος ανάμεσα στο να τρίψω το χώμα της στέπας στις παλάμες μου

  και να την κόψω συμμετρικά κομματάκια, προσφέροντας την ως γλυκό
  στους καλεσμένους μου
Αυτό ήταν, κάποτε. Τώρα όχι.

Διαιρεμένος ανάμεσα στους κύκλους του χρόνου

και στο να βυθιστώ στο πρόσωπό σου

 για να αγγίξω το ασημένιο της σελήνης στο κέντρο των ματιών σου

 αντανακλάται

η πηγάζει από εσένα άραγε; 

                                          III

Τις σφραγίδες του Τέλους δεν τις κρατούν οι Απόστολοι
αλλά η στιγμή που θα ξεχάσω

που φυλάς τις καρφίτσες των μαλλιών σου 

Η δυσκολότερη δεν είναι η διαίρεση με το μηδέν

αλλά του Εγώ με το Εσύ

του Τώρα με το Τότε

Όλα ίπτανται πια, παρασυρμένα απ' τους στροβίλους

χορεύοντας δαιμονικά σε κυκλωνικές περιδινήσεις

καρδιές
χώμα
το μέλλον
οι γάμπες σου
λίγο νερό απ' τον Δνείπερο

το πουκάμισο που φόραγα όταν μ' αγκάλιασες πρώτη φορά

η πλάτη σου όταν σε παρατηρούσα

οι ματιές μας όταν κυνηγιόμασταν

ένα κομμάτι μήλο από αυτά που εδω δεν βρίσκεις

η έγνοια να σου δείξω πως νοιάζομαι

η ακίνητη παγωνιά της απουσίας

οι παιδικές αναμνήσεις

η τελευταία χειραψία μας

το γέλιο σου, Θεέ μου το γέλιο σου..

...είναι παντού
 
γρήγορα

Φορέστε τις μάσκες σας και απλώστε τις ποδιές σας
ας γεμίσουν τα καλάθια σας
    

όλα θα ξαναπέσουν απ' τον ουρανό

μερικά, κατακρημνιζόμενα, θα καούν σαν πεφταστέρια
εν πάσει περιπτώσει
Ας πάρει ο καθένας ότι του τύχει
ότι του αναλογεί
η ότι του αξίζει

όλα επιστρέφουν στην γη
κάρφωσα
δοκάρι στο μάτι του κυκλώνα.

________________________________________________________________________

*прощай (πρασάη)= αντίο