Ε τώρα μου θες και τίτλο.

δύσκολες οι διχοτομήσεις στην ζωή πριν μετά πάνω κάτω ουρανός πίσσα πίστη διάψευση άλλωστε πως να σταθείς καβαλικεύοντας την βεβαιότητα περιμένοντας να σε οδηγήσει στον προορισμό σου μια εποχή που η ένδοια μπλέκεται με τα διψασμένα μάτια θα περπατήσω λες άλλωστε απόψε δεν θα περάσουν γρήγορα λεωφορεία και επιστρέφεις με μια αίσθηση επιφυλακής αλλά φουσκωμένο στηθος και ελαφρό βήμα αυτά τα μέρη ανήκουν σε εσένα και σε εσένα χαμόσπιτα γκρεμισμένα προσφυγικά τσίγκινα σουβλατζίδικα η μονοκατοικία "πολυτέκνων" χαραγμένη με κιμωλία τώρα πια πωλείται λαμαρίνα στράτζα τοίχοι γραμμένοι ως τον σοβά στρώμματα ετών η παράγκα που πάντα γλένταγαν κλειστή φαίνεται ώρα για ύπνο κίτρινο λαμπίσιο φως ρίχνει σκιές στα χέρσα οικόπεδα χαράσει την κλειστή πόρτα σου στη γωνία του βλέμματος_πίσω πολιορκητικός κρυός για το στήθος βλέπεις δύσκολη αυτή η ματιά το κουδούνι πλέον χωρίς όνομα ξεσχισμένο το χαρτάκι με το επίθετο το σπίτι άδειο μαζεμένες οι τέντες μήνες έχει κάποιος να μείνει εδώ δείχνει κάπως τρομακτική η γύμνια κοντοστέκεσαι αλλά πάμε έχεις ξαναβρεθεί άπειρες φορές εδώ συνεχίζεις γρηγορα έφτασες έχουν εκπαιδευτεί τα πόδια σου είναι όλα όμορφα ενώ δεν είναι αλλά είναι δικά σου δικά σου στο τώρα όχι στο τότε και συνεχίζεις περνάς το νοσοκομείο το σκοτεινό μπαρ πίσω από την στάση λεωφορείου στην λεωφόρο μπλέκεσαι στους νεολαίους που μόλις βγαίνουν από το σινεμά χαίρεσαι να τους ακούς και ας τους λένε συνομίλικοι "βάρβαρους" πάλι δεν περνάει λεωφορείο νευρικότητα και βλέμματα κατανόησης μικρή συζήτηση με εργάτες λαϊκής αγοράς που βγήκαν κατ' εξαιρεση χωρις το φορτηγακι μαλλον ραντεβου ελπίζεις να πήγε καλά δεν πειράζει ας μην φορέσεις ακουστικά σε αυτόν τον γυρισμό θες να φωνάξεις να φωνάξεις δυνατά να κλάψεις από χαρά και όχι μόνο πρέπει να μείνεις δεν μας αξίζει αυτό που μας κάνουν αξίζει να μείνεις μόνο και μόνο για την κραυγή του πιτσιρικά στο παραλίγο_ξεριζωμένο δάσος "ΝΑΙΙΙΙ!!!! ΝΙΚΗΗΗΗ!!!!" οταν αυτός κατάφερε με την τρίτη να ανέβει την ανηφόρα καθισμένος στο πατίνι του, ένα μοναχικό χειμωνιάτικο σούρουπο
που εσύ έλειπες
αλλά εγώ σε ψηλαφούσα
με τον νού.

Όπως και τώρα.