Вітаємо!

Προσπαθώ να βρώ την θέση μου

κάποτε υπήρξα το δάχτυλο

σε ανατιναγμένο άγαλμα του Βούδα

τώρα

κείτομαι στα ριζά της οροσειράς σου

"-Τόπος μόνιμης κατοικίας;"

 σφίγγει το στυλό

καθόμενη απέναντί μου

"ερευνήτρια", "εργαζόμενη"

ακόμα όμως άνθρωπος
για πόσο

για μια χούφτα ρύζι που μας έλεγαν μικρά

για ένα voucher και λίγα ευρώ

σκασμένα τα χέρια της από το κρύο


"-Τόπος μόνιμης κατοικίας;"
 

Τι να της πω;

 

Αγαπητή μου, δεν ρωτάς το σέλας σε ποια οδό κατοικεί. Σε ποιόν όροφο. Που θα του στείλεις τον κατάλογο της ΙΚΕΑ.

Το σέλας, υπάρχει.
Παντού.
 Για λίγο.
Και ύστερα, καίγεται...