Метро 2013

..και μπαίνω στο Μετρό. Πρωιμεσήμερο (η ώρα που κατά άλλους είναι πρωί και κατά άλλους, μεσημέρι). Που πήγαινα, ούτε εγώ το είχα αποφασίσει ολοκληρωτικά (πόσο μποέμ).
Ναί, στο δικό μας Μετρό μπήκα, το Ελληνικό Μετρό, αυτό που είχε εγκαινιαστεί επί της χρυσής εκσυγχρονιστικής 8ετίας Σημίτη, θυμάστε; Ένα Μετρό, έχω διαπιστώσει, καθόλα φιλόξενο σε επίπεδο υποδομών, μιας και έχω δεί και μερικά άλλα σε σεργιάνια εκτός Ελλάδος (είπαμε,  μ π ο έ μ ).

 Είσοδος στον συρμό. Ελέγχω τον περίγυρο αν υπάρχει καμία ευειδής νεαρά (η και όχι τόσο νεαρά-φεύ, αποτυχία!). Ετοιμάζομαι να βάλω τα ακουστικά μου.

Σηκώνω το βλέμμα και τότε τα βλέπω.

Μια εικόνα που με έκανε να εύχομαι εκείνη την ώρα να βρισκόμουν όχι στο Μετρό της Αθήνας, αλλά στο Μετρό της μετα-αποκαλυπτικής λογοτεχνίας του Ντμίτρι Γκλουκχόφσκι, συγγραφέα των Метро 2033 και Метро 2034 (μεγάλη εμπορική επιτυχία/εκατό χιλιάδαι δίσκοι). Ναί, θα προτιμούσα να βρισκόμουν σε εκείνο το σύμπαν που τελικά ο Ψυχρός Πόλεμος έγινε Θερμός Πόλεμος φύγανε πυραύλοι εκατέρωθεν και επέζησαν μόνο 40.000 Μοσχοβίτες που κλείστηκαν στους σταθμούς του Μετρό ενώ στην επιφάνεια και γύρω τους αλωνίζουν μεταλλαγμένα τέρατα, και είναι και απασχολημένοι να πολεμούν αναμετάξυ των.

Γιατί;

Φταίχτης, μια από τις πιο δυνητικά τρομακτικές ανθρώπινες εφευρέσεις.
Τα βιβλία.

Διαφήμιση απέναντί μου:

• Μίμης Ανδρουλάκης, Ο Κόκκινος Κάβουρας.

    Ένα κατασκοπικό θρίλερ για έναν διπλό πράκτορα στους κόλπους του  ΚΚΕ, "μια πραγματική ιστορία γραμμένη σαν παραμύθι." Βαθιά ανάσα. Άλλωστε ο Μίμης είναι γνωστός άνθρωπος των γραμμάτων, των τεχνών, της πολιτικής... Μερικά μυαλά είναι καταδικασμένα να δημιουργούν. Άλλα, να ταξινομούν.

 

Προχώραμε.

Διαφήμιση απέναντι και δεξιά μου (αριστερά καθόμανε):
 

• «Σπάνιες Γαίες» – Από τη Σώτη Τριανταφύλλου. Δεν θέλω σχόλια.

 Με εξώφυλλο γραμματόσημο από τα ταχυδρομία της ΕΣΣΔ. Ένα βιβλίο που διαδραματίζεται επί Σταλινισμού, φιγουράρουν χαρακτήρες με ονόματα όπως "Βαλόντια" και "Ανατόλι" (όλα τα σφάζει η Soti), και φυσικά, περιέχει τα "ηθικά διλήμματα του ανθρώπου που βαδίζει ανάμεσα στα ερείπια, ανάμεσα στις φρικαλεότητες του πολέμου και της ειρήνης". Ξέρει από αυτά, είπαμε, άλλωστε ζεί στην τελευταία Σοβιετική Δημοκρατία.

Ουφ.

 

Και στη διαφήμιση των καθισμάτων πέρα από την πόρτα, δεξιά, η φιλαναγνωσία έφτασε σε ιστορικό υψηλό.

• Δημήτρης Καμπουράκης-Μια σταγόνα ιστορία.

 

 

Όταν η τρέλα συναντά το έγκλημα, η ιστορία γίνεται τραγική φάρσα". 

Όντως. Φάρσα.

 

Φοβήθηκα να κοιτάξω περισσότερο. Έκλεισα τα μάτια προσπαθώντας να επεξεργαστώ το μεγαλείο που με περιστοίχιζε.

 

Ορμώμενος από το προαναφερθέν μεγαλείο, θα ήθελα να κάνω και εγώ μερικές βιβλιοπροτάσεις προς τους ΧΙΛΙΑΔΕΣ αναγνώστες αυτού του βλόγκ. Μην απορήσετε αν τις δείτε να κοσμούν, ως διαφημίσεις, τα ταμπλό στις ράχες των καθισμάτων του Μετρό. Άλλωστε η θέση τους είναι απείρως κατάλληλη, ακουμπούν και ξεκινούν λίγο πιο πάνω από το κούτελο, σαν στέμμα στην κεφαλή, στο υπεύθυνο όργανο της διανόησης.

Λοιπόν:

• Κρίτων Αρσένης: "Walden".

Η ζωή στο δάσος. Το δάσος της ζωής.

 

• Κώστας Λαλιώτης: "Ο Ηγεμόνας"

• Γιάννης Στουρνάρας: "Βοήθημα μαθηματικών 2ας Γυμνασίου". Εκδόσεις Σαββάλας.

• Πάσχος Μανδραβέλης: "Δυτικά της Εδέμ"

                                              "Οι Άθλιοι (ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ)"
                                      

• Άννα Διαμαντοπούλου: "Με τους πειρατές του Άγιου Φραγκίσκου"/With Saint Francis pirates".

•  Παύλος Τσίμας: "Αυτή είναι η ζωη μου".

• Τάκης Θεοδωρόπουλος: "Παραδοσιακά πιάτα της Γερμανικής Κουζίνας".

• Κυριάκος Μητσοτάκης: "Χωρίς οικογένεια".

• Σταύρος Θεωδοράκης: "Καλησπέρα-καλησπέρα Βιετνάμ. Ιστορίες για να σκεφτόμαστε ΠΟΛΥ διαφορετικά".

• Ανδρέας Ψυχάρης: "Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ"

                                    "Σκάφος και φουσκωτό"-(περιοδική έκδοση)

Καλές αγορές.